haftanın sansürü:
bir oyun deneyiminin hele ki bu bir eğitici nitelik taşıyorsa o anda oynayan kişiler tarafından ne kadar cidiyet ve ehemmiyet arz ettiğini sürekli vurguluyoruz. öyleyse bu deneyimin en heyecanlı noktasında kesilmesinin nasıl bir felaket olduğunu da biliriz demektir. hani çok meşhur bir resim vardır ya. bomba imha etmeye çalışan bir görevli vardır ve arkasından arkadaşı gelir kesekağıdı patlatarak onu korkutmaya çalışır. işte siz bu adama ne dersiniz???
tam oyunun ne olduğunu anlamaya çalışıyoruz, belki birazdan kafamızda şimşekler çakacak, ama hevesimiz kursağımızda kalıyor ve kesiyoruz… zaten benim çocukluğum da böyle geçti. doğru dürüst bir oyunu tad alarak bitiremezdik, ya annem gelir çok terledim diye kolumdan tutup eve götürürdü ya da topumuz komşunun bahçesine girer bir daha da tek parça olarak oradan çıkamayacağı için oyunumuz kesillirdi… oyunların kaderinde mi var acaba yarıda kalmak? Allah aşkına biri bunun cevabını versin!!!
haftanın grubu:
gelelim dersin teorik kısmına… daha ilk elime alışımda “oyun, oyun olmayan birşeye hizmet etmek zorundadır” manasındaki o kafa karıştırıcı cümleyi ve de aristo gibi ağır abilerin isimlerini görünce şöyle bir tırsmadım desem yalan olur. ama çok sağlam bir grup oluşturmuşuz maşallah… elimize bi aldık, dokuz kişilik diğer gruplardan daha seri bir şekilde, altı kişiyle çok güzel terminoloji ve oyun kavramına getirilen farklı tanımlamaları yakaladık… ben bu grubu tuttum. takım ruhunu yakaladık bile, iyi performans sergileyeceğimizden eminim!
Haftanın cümlesi:
İÇİNDE OYUN OLMAYAN BİR HAYAT OLMADIĞI GİBİ, İÇİNDE HAYAT OLMAYAN BİR OYUN DA OLAMAZ! (copyright:Ramazan SEYFİ)
